ພາຣາດອກ Moravec ແມ່ນແນວຄິດທີ່ນ່າສົນໃຈໃນດ້ານປັນຍາປະດິດ (AI) ແລະ ຫຸ່ນຍົນ ເຊິ່ງຕັ້ງຊື່ຕາມນັກວິທະຍາສາດ Hans Moravec. ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງທີ່ດູຂັດແຍ້ງ: ວຽກງານທີ່ມະນຸດຄິດວ່າຍາກ—ເຊັ່ນ ການຄຳນວນ ຫຼື ການໃຊ້ເຫດຜົນ—ກັບເປັນສິ່ງທີ່ຄອມພິວເຕີເຮັດໄດ້ງ່າຍ. ແຕ່ໃນທາງກັນຂ້າມ ວຽກງານທີ່ມະນຸດເຮັດໄດ້ແບບທຳມະຊາດ—ເຊັ່ນ ການເບິ່ງເຫັນ, ການເຄື່ອນໄຫວ, ແລະ ການເຂົ້າໃຈສັງຄົມ—ກັບເປັນສິ່ງທີ່ຍາກຫຼາຍສຳລັບເຄື່ອງຈັກ.
ໃນເທິງຜິວ ມັນດູເຫມືອນຂັດແຍ້ງ. ຄອມພິວເຕີສາມາດເອົາຊະນະມະນຸດໃນຫຼາຍດ້ານ ເຊັ່ນ ການເລີ່ນໝາກຮຸກ, ການແກ້ສູດຄຳນວນ, ຫຼື ການວິເຄາະຂໍ້ມູນຈຳນວນຫຼາຍ. ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານີ້ອາໄສເຫດຜົນທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ໂຄງສ້າງທາງຕະກະ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບວິທີທີ່ຄອມພິວເຕີປະມວນຜົນ. ອັນຕະລະກອນສາມາດປະຕິບັດຕາມກົດກາ ແລະ ຄຳນວນໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ເຮັດໃຫ້ມັນເກັ່ງໃນວຽກງານທີ່ເນັ້ນການຄິດແບບເປັນລະບົບ.
ແຕ່ເມື່ອເຖິງຄວາມສາມາດພື້ນຖານຂອງມະນຸດ—ເຊັ່ນ ການຈຳແນກໃບໜ້າ, ການເດີນໃນພື້ນທີ່ບໍ່ຮຽບ, ຫຼື ການເຂົ້າໃຈນ້ຳເສີງໃນການສື່ສານ—ເຄື່ອງຈັກຍັງປະສົບຄວາມຍາກຫຼາຍ. ວຽກງານເຫຼົ່ານີ້ເກີດຈາກການພັດທະນາທາງວິວັດທະນາການຂອງສະຫມອງມະນຸດຫຼາຍລ້ານປີ. ທັກສະເຊັ່ນ ການເບິ່ງເຫັນ ແລະ ການຄວບຄຸມຮ່າງກາຍ ຖືກຝັງໄວ້ໃນຊີວະວິທະຍາຂອງເຮົາ ແລະ ເຮັດວຽກແບບອັດຕະໂນມັດ.
Moravec ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ສິ່ງທີ່ “ຍາກ” ສຳລັບມະນຸດ ມັກເປັນທັກສະໃໝ່ໃນທາງວິວັດທະນາການ—ເຊັ່ນ ຄະນິດສາດ ຫຼື ຕະກະສາດ—ເພາະຍັງບໍ່ຖືກຝັງແນ່ນອນໃນສະຫມອງ. ໃນຂະນະທີ່ ທັກສະທາງຮ່າງກາຍ ແລະ ການຮັບຮູ້ ມີການພັດທະນາມາດົນນານ ແລະ ຊັບຊ້ອນຫຼາຍ ຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະສ້າງຂື້ນໃນຮູບແບບປັນຍາປະດິດ.
ພາຣາດອກນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ການພັດທະນາ AI. ມັນຊີ້ວ່າຄວາມກ້າວໜ້າບໍ່ແມ່ນເສັ້ນຕົງ ແລະ ການສ້າງປັນຍາທີ່ເຫມືອນມະນຸດຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມຊັບຊ້ອນຂອງການຮັບຮູ້ ແລະ ການຮຽນຮູ້.
ໃນປີຫຼ້າສຸດ ການພັດທະນາດ້ານ machine learning ແລະ neural networks ໄດ້ຊ່ວຍຫຍໍ້ຊ່ອງຫ່າງນີ້ບາງສ່ວນ. ເທັກໂນໂລຢີເຊັ່ນ computer vision ແລະ natural language processing ໄດ້ພັດທະນາຂື້ນຫຼາຍ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ລະບົບເຫຼົ່ານີ້ຍັງຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈແບບທຳມະຊາດ ແລະ ຄວາມປັບຕົວທົ່ວໄປທີ່ມະນຸດມີ.
ພາຣາດອກ Moravec ຈຶ່ງເຕືອນເຮົາວ່າ “ຄວາມສະຫຼາດ” ບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວ ແຕ່ເປັນຊຸດຂອງທັກສະຫຼາຍດ້ານ ທີ່ມີຮາກຖານຈາກວິວັດທະນາການ. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈທັງມະນຸດ ແລະ AI ໄດ້ລຶກຊຶ້ງຂຶ້ນ ແລະ ຊ່ວຍນຳທາງການຄົ້ນຄວ້າໃນອະນາຄົດ.